شبکهٔ خصوصی مجازی

شبکه خصوصی مجازی (VPN) شبکه‌ای است که از یک زیرساخت ارتباطات از راه دور^[۱] عمومی مانند اینترنت استفاده می‌کند تا به مشتریان ارتباطات امن با شبکه سازمان خود ارائه دهد. VPN حریم خصوصی را از طریق روش‌های امنیتی و پروتکل‌های تونل زنی,، از جمله پروتکل Layer Two Tunneling (L2TP)، تضمین می‌کند. داده‌ها در پایان ارسال برای انتقال رمزگذاری می‌شوند انتهای دریافت رمزگشایی می‌شوند.

شکل ۳-۷۹ دو دیوار آتش را نشان می‌دهد که یک VPN بین دو ابر ایجاد کرده‌اند. آنها ابتدا گواهینامههای خود را رد و بدل می‌کنند و از رمزنگاری نامتقارن استفاده می‌کنند تا محرمانه محتوا ی اصلی را به طور ایمن مبادله کنند تا بتوانند رمزنگاری کلید متقارن را به صورت کارآمد ایجاد کنند. IPsec یک چارچوب استانداردهای باز برای ارتباطات خصوصی در شبکه‌های عمومی است که یک کنترل امنیتی لایه شبکه است که برای ایجاد VPN استفاده می‌شود. معماری بین دو درگاه، ارتباطات بین دو شبکه را محافظت می‌کند، مانند یک شبکه محلی و منابع ابری سازمان‌ها. معماری میزبان به درگاه^[۲] ارتباطات بین یک یا چند میزبان مستقل و یک شبکه را حفظ می‌کند. مدل میزبان به درگاه برای دسترسی به میزبان‌ها در شبکه‌های ناامن مانند traveling employees برای دسترسی به خدمات داخلی سازمان استفاده می‌شود. معماری میزبان به میزبان ^[۳] ارتباط بین دو کامپیوتر خاص را حفظ می‌کند. از این معماری زمانی که تعداد کمی از کاربران نیاز به استفاده دارند یا از یک سیستم از راه دور اداره کرد که نیاز به استفاده از پروتکل‌های ارتباطات ذاتی ناامن دارد.

الگوهای مرتبط

• محیط تعریف شده ی خودکار
• درگاه احرازهویت ابر
• اتصال بیرونی امن به ابر
• دسترسی امن به اینترنت از درون سازمان