مدیریت هویت و دسترسی
مکانیزم مدیریت دسترسی و شناسایی (IAM) شامل اجزا و سیاست‌های لازم برای کنترل و شناسایی کاربر و حق دسترسی برای منابع IT، محیط و سیستم‌ها است.
به طور خاص، مکانیزم‌های IAM به عنوان سیستم‌هایی با چهار اجزای اصلی وجود دارد:
- احراز هویت — ترکیب نام کاربری و رمز عبور رایج ترین نوع اعتبار احراز هویت کاربر توسط سیستم IAM مدیریت می‌شود، که می‌تواند از امضای دیجیتال، گواهی‌های دیجیتال، سخت‌افزار بیومتریک (اثر انگشت خوان)، نرم‌افزار‌های تخصصی (نظیر برنامه‌های آنالیز صدا)، و قفل کردن حساب‌های کاربری برای ثبت آدرس IP یا MAC پشتیبانی کند.
- مجوز[۱]- بخش مجوز از سرویس‌های ویژگی برای تعریف ویژگیها و قوانین کنترلدسترسی استفاده می‌کند و روابط بین هویت‌ها، قوانین کنترلدسترسی و دسترسی منابع اطلاعاتی را نظارت می‌کند.
- مدیریت کاربر-متناسب با قابلیت‌های مدیریتی سیستم، برنامه مدیریت کاربر مسئول ایجاد هویت کاربری جدید و گروههای دسترسی، تعریف قوانین رمز عبور، و مدیریت امتیازات است.
- مدیریت اعتبار سنجی -سیستم مدیریت اعتبار سنجی، از طریق صدور اعتبارنامه هویت‌ها را مدیریت و تعیین می‌کند
اگر چه اهداف آن شامل مکانیسم PKI است، دامنه پیاده‌سازی مکانیسم IAM بزرگتر است. مکانیسم IAM عمدتا برای شمارش مجوز ناکافی، انکار سرویس و همپوشانی تهدیدهای مرز‌های قابل اعتماد استفاده می‌شود.
شکل ۳-۳۴ مفاهیم اصلی یک سیستم امن IAM را نشان می‌دهد، که شامل احراز هویت مصرفکنندگان و تعیین مجوز از طریق ویژگیهای مصرفکننده، ویژگیهای منبع، و محیط است. این امر مستلزم مدیریت داده‌های IAM از جمله مدیریت اعتبار مصرفکننده و مدیریت ویژگی است. مثال شکل ۳-۳۴ تکرار داده‌های IAM بین پایگاه‌های ابر و پایگاه داده‌های پیش فرض، پشتیبانی از تصمیمات کنترلدسترسی و همچنین مدیریت کاربر و اعتبار نامه را نشان می‌دهد. مکانیسم‌های تأیید هویت و مجوز باید در شبکه قرار گیرد که برای حفاظت از منابع استفاده می‌شوند.
برای دستیابی به یک معماری پیشرفته IAM، قابلیت کنترلدسترسی IAM باید به صورت خودکار و به بیشترین حد ممکن داده محور باشد.. این قابلیت به عنوان کنترلدسترسی پویا شناخته می‌شود و شامل شناسایی مصرفکنندگان، تأیید هویت آنها و در نظر گرفتن ویژگیهای آنها برای تصمیمگیری مجوز یا دسترسی است.