رمزگذاری

مکانیزم رمزنگاری یک سیستم کدگذاری دیجیتال است که برای حفظ محرمانه بودن و یکپارچگی داده‌ها اختصاص داده شده است. برای رمزنگاری داده‌های متنی به فرمت‌های محافظت شده و غیرقابل خواندن استفاده می‌شود.

مکانیسم رمزگذاری می‌تواند به مقابله با استراق سمع ترافیک، واسطه مخرب، مجوز ناکافی و همپوشانی مرز‌های قابل اعتماد کمک کند. به عنوان مثال، عامل‌های سرویس مخرب که اقدام به استراق سمع ترافیک می‌کنند در صورت نداشتن کلید رمزنگاری، قادر به رمزگشایی پیام‌های در هنگام انتقال نیستند (شکل ۳-۲۷).

دو شکل رایج از رمزگذاری وجود دارد که به رمزگذاری متقارن و رمزگذاری نامتقارن معروف است.

رمزگذاری متقارن^[۱]

رمزگذاری متقارن از کلید یکسان برای رمزگذاری و رمزگشایی استفاده می‌کند. پیام‌هایی که با یک کلید خاص رمزگذاری می‌شوند فقط با همان کلید رمزگشایی می‌شوند.

توجه داشته باشید که رمزگذاری متقارن ویژگی عدم انکار را ندارد، زیرا تعیین اینکه دقیقاً کدام طرف پیام رمزنگاری یا رمزگشایی پیام را انجام داده است در صورتی که بیش از یک طرف دارای کلید باشد، امکان‌پذیر نیست.

رمزگذاری نامتقارن^[۲]

رمزگذاری نامتقارن به استفاده از دو کلید مختلف یعنی کلید خصوصی و یک کلید عمومی متکی است. با رمزگذاری نامتقارن (که به آن رمزنگاری کلید عمومی نیز گفته می‌شود)، در حالی که کلید عمومی معمولاً در دسترس است، کلید خصوصی فقط در اختیار مالک آن شناخته می‌شود. سندی که با یک کلید خصوصی رمزگذاری شده است فقط با کلید عمومی مربوطه می‌تواند به درستی رمزگشایی شود. در مقابل، سندی که با یک کلید عمومی رمزگذاری شده است فقط با استفاده از همتای کلیدی خصوصی آن قابل رمزگشایی است. در رمزگذاری نامتقارن چون از دو کلید مختلف به جای فقط یک کلید استفاده می‌شود، تقریباً همیشه محاسباتی کندتر از رمزگذاری متقارن دارد.

الگوهای مرتبط

• حفاظت از انکار سرویس ابری^[۳]