کنترل‌کنندهٔ محیط تعریف‌شدهٔ خودکار
کنترلکننده ی خودکار محیط (ADP) از کانال‌های امنی برای کنترل میزبان‌های شرکت‌کننده ADP استفاده می‌کند. میزبان‌های ADP می‌توانند اتصالاتی را ایجاد کنند یا اتصالاتی را که توسط تعامل با کنترلکننده ADP مدیریت شده را بپذیرند. این معماری که صفحه کنترل را از صفحه داده جدا می‌کند تا امنیت و مقیاسپذیری بیشتری را امکان‌پذیر کند. برای دستیابی به زیرساخت باید قبل از ورود تأیید و مجاز شد. ADP وابسته به مکانیزم‌های احراز هویت و کنترلدسترسی است. بسیاری از حملات مبتنی بر شبکه مانند اسکن کردن، DDoS، حملات تزریقی، سو استفاده از آسیب پذیری‌های سیستم عامل و برنامه، حمله مردی در میان[۱] (MITM)، درخواست‌های متقاطع سایت (XSS)، حمله [۲]CSRF(جعل درخواست میان وب گاهی) و حملات دیگر را کاهش می‌دهد.
شکل ۳-۸ یک کنترلکننده ی ADP را نشان می‌دهد که دسترسی یک مصرفکننده ابر را به دو سرویس ارائه دهنده ی ابر هدایت می‌کند. به محض درخواست مشتری، ADP مصرفکننده ی ابر را احراز هویت می‌کند و نقاط پایانی سرویس[۳] را به مصرفکننده تحویل می‌دهد. همچنین، برای یک مدت مشخص سرویس‌های مربوطه را به مصرفکننده ی تائید شده، اعلام می‌کند تا مجوز‌های دسترسی را فراهم کند. معماری ADP از کنترل‌های امنیتی بیشتری، از جمله، مجوز یک بسته، رد ترافیک غیرمجاز، تائید دستگاه که ثابت می‌کند در حال اجرای نرم‌افزار قابل اعتماد است، دیوار آتش‌های پویا که تا زمانی که ADP یک حکم اجازه ارسال نکند، رد می‌کند، بستن برنامه[۴] که ارتباط برنامه به تونل‌های رمزگذاری شده را محدود می‌کند.
الگوهای مرتبط
- محیط تعریف شده ی خودکار[۵]