گروههای امنیتی مبتنی بر ابر
مشابه ساختن سدی که آب را از خشکی جدا می‌کند، حفاظت از داده‌ها با قراردادن موانعی میان منابع IT افزایش می‌یابد. جداسازی منابع ابر فرایندی است که موجب جداسازی محیط‌های فیزیکی و محیط‌های مجازی IT می‌شود برای گروهها و کاربران مختلف ایجاد می‌شود. برای مثال، WAN یک سازمان می‌تواند با توجه به نیازهای امنیتی شبکه ی فردی تقسیم بندی شود. یک شبکه می‌تواند با یک دیوار آتش قابل انعطاف برای دسترسی به اینترنت خارجی ایجاد شود، در حالی که شبکه ی دومی بدون دیوار آتش ایجاد شود در حالی که کاربران آن داخلی هستند و نمی‌توانند به اینترنت دسترسی داشته باشند. تقسیم بندی منابع جهت ایجاد مجازیسازی برای تخصیص انواع منابع فیزیکی IT به ماشین‌های مجازی استفاده می‌شود. تقسیم بندی منابع نیاز به بهینه‌سازی برای محیط‌های ابر عمومی دارد، زیرا مرز‌های قابل اعتماد سازمانی برای مصرفکنندگان مختلف ابر زمانی که منابع فیزیکی IT زیرین یکسانی را به اشتراک میگذارند با هم همپوشانی دارد.
فرایند تقسیم بندی منابع مبتنی بر ابر، مکانیزم‌های گروه امنیتی مبتنی بر ابر ی ایجاد می‌کند که که از طریق سیاست‌های امنیتی تعیین می‌شود. شبکه‌ها به گروههای امنیتی منطقی مبتنی بر ابر تقسیم بندی می‌شوند که به صورت محیط‌های شبکه منطقی هستند. هر منبع IT مبتنی بر ابر حداقل به یک گروه منطقی امنیتی مبتنی بر ابر واگذار می‌شود. هر گروه امنیتی منطقی مبتنی بر ابر قوانین خاصی معین می‌کند که ارتباطات میان گروههای امنیتی را کنترل می‌کند. چندین سرور مجازی که بر روی یک سرور فیزیکی در حال اجرا هستند می‌توانند عضو گروههای امنیتی منطقی مبتنی بر ابر مختلفی شوند (شکل ۳-۱۳). سرور‌های مجازی مجددا می‌توانند به گروههای عمومی-خصوصی، گروههای توسعه تولید، یا هر طراحی دیگری که توسط مدیر منبع ابر پیکر بندی می‌شود تفکیک شوند.
گروههای امنیتی مبتنی بر ابر مناطقی را که اقدامات امنیتی مختلفی می‌توانند استفاده کنند را تعیین می‌کنند. گروههای امنیتی منطقی مبتنی بر ابری که به درستی پیاده‌سازی شدهاند کمک می‌کنند دسترسی غیرمجاز به منابع IT زمانی که امنیت نقض می‌شود محدود گردد. این مکانیزم می‌تواند برای کمک به شمارش عدم پذیرش سرویس، اجازه‌های ناکافی، و تهدیدهای هم پوشانی مرز‌های قابل اعتماد استفاده شود، و وابستگی نزدیکی به مکانیزم محیط شبکه منطقی است.
در شکل ۳-۱۳ گروههای امنیتی منطقی مبتنی بر ابر A شامل سرور‌های مجازی A و D است و به مصرفکننده ابری A اختصاص داده شده است. گروه امنیتی منطقی مبتنی بر ابر B شامل سرور‌های مجازی B و C و E است که به مصرفکننده ابری B اختصاص داده شده است. اگر گواهینامه مصرفکننده سرویس ابری A در معرض خطر قرار گیرد، مهاجم تنها می‌تواند به سرور‌های مجازی در گروه امنیتی مبتنی بر ابر A دسترسی داشته باشد و به آن‌ها آسیب بزند، در نتیجه از سرور‌های B و C و E حفاظت می‌شود.