زیرساخت کلید عمومی

یک رویکرد مشترک برای مدیریت صدور کلید‌های نامتقارن مبتنی بر مکانیسم زیرساخت کلید عمومی (PKI) است که به عنوان سیستمی از پروتکل‌ها، فرمت‌های داده‌ها، قوانین و شیوه‌هایی است که سیستم‌های بزرگ را قادر می‌سازد تا یه صورت امن از رمزنگاری کلید عمومی استفاده کنند. این سیستم برای ارتباط کلیه‌های عمومی با صاحبان کلید مربوطه مورد استفاده قرار می‌گیرد (با عنوان شناسایی کلید عمومی شناخته می‌شود)، که تأیید اعتبار کلید را امکان‌پذیر می‌کند. PKI ها بر استفاده از گواهینامههای دیجیتالی متکی هستند که ساختار داده‌های دیجیتالی را امضا می‌کنند که کلیه‌های عمومی را به هویت مالک گواهی و همچنین اطلاعات مربوطه مانند دوره‌های اعتبار متصل می‌کند. گواهی‌های دیجیتال معمولا توسط یک گواهینامه شخص ثالث (CA) دیجیتالی امضا می‌شود. PKI ها متکی بر استفاده از گواهینامههای دیجیتالی هستند که ساختار داده‌های که کلیه‌های عمومی را به گواهی هویت مالک متصل می‌کنند را به صورت دیجیتالی امضا می‌کنند.. گواهی‌های دیجیتال معمولا توسط یک گواهینامه شخص ثالث (CA) دیجیتالی امضا می‌شود.

اگرچه اکثر گواهینامههای دیجیتالی توسط تعداد انگشت شماری از CA های مورد اعتماد صادر شود، روش‌های دیگر تولید امضاهای دیجیتالی می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. سازمان‌های بزرگتر، مانند مایکروسافت، می‌توانند CA خودشان کار کنند و برای مشتریان و عموم گواهینامه صادر کنند، حتی هر یک ازکاربران زمانی که ابزار‌های نرم‌افزاری مناسب داشته باشند می‌توانند گواهینامههایی تولید کنند. ایجاد یک سطح قابل اعتماد برای یک CA زمان بر اما ضروری است. اقدامات امنیتی دقیق، سرمایه گذاری‌های زیربنایی اصلی و فرایندهای عملیاتی دقیق، به ایجاد اعتبار یک CA کمک می‌کند. گواهینامه معتبرتر و سطح اعتماد و قابلیت اطمینان بالاتر است. PKI یک روش قابل اعتماد برای اجرای رمزنگاری نامتقارن، مدیریت مصرف ابر، اطلاعات شناسایی ارائه دهنده ابر و کمک به دفاع در برابر واسطه‌های مخرب و مجوز باطل است.

اعتماد به یک موضوع حیاتی تبدیل شده است، زیرا برای انطباق با بسیاری از استانداردهای صنعتی، استفاده از PKI جهت تضمین سطح امنیتی یک الزام است. اجزای یک PKI شامل یک CA است که گواهینامه صادر می‌کند، یک مجوز ثبت (RA) برای تأیید صدور گواهینامه، یک پوشه عمومی حاوی گواهی‌های صادر شده و لیست ابطال گواهی (CRL) است. مراحل زیر در شکل ۳-۴۷ نشان داده شده است:

• مصرفکننده (end entity) یک گواهی را درخواست می‌کند و یک کلید خصوصی ایجاد می‌کند.
• RA مصرفکنندهرا رد می‌کند و در صورت مناسب بودن، صدور را تصویب می‌کنذ و CA را مطلع می‌کند.
• CA گواهی حاوی کلید عمومی مربوطه را صادر می‌کند.

کلید خصوصی توسط یک پین فعال می‌شود و توسط مصرفکننده محرمانه نگه داشته می‌شود. برای رمزگذاری و برای استفاده از گواهی برای احراز هویت، مصرفکننده باید مالکیت کلید خصوصی را داشته باشد. CA گواهینامه را با گواهی امضای CA امضا می‌کند که به عنوان بخشی از روند اعتبار گواهی مصرفکننده مورد استفاده قرار می‌گیرد.

الگوهای مرتبط

• درگاه احراز هویت ابر
• احراز هویت ابری فدرال^[۱]